Bike to school (2)

25 ตุลาคม 2559 วันเปิดภาคเรียนที่ 2 ซาฟิรก็ยังคงยืนยันเหมือนเดิมว่าจะเดินทางด้วยยานพ่อไปโรงเรียน ป๋าไม่ขัดข้อง พร้อมที่จะใช้ขาทั้งสองข้างถีบมันให้เคลื่อนที่ เร็วบ้างช้าบ้างขึ้นอยู่กับสิ่งแวดล้อมในวันนั้นๆ

Bike lane เส้นทางส่วนหนึ่งที่เราจะใช้ แม้มันจะไม่เชื่อมถึงกันยามถึงแยกเราก็จะใช้

ลูกสดใสยามถึงโรงเรียน ลงจากยานพร้อมรูปในหลวง วันนี้มีกิจกรรมอาลัยพ่อหลวงของแผ่นดิน

ตอนกลับป๋าไปรับเช่นเคย ซาฟิรเห็นป๋าอุ้มน้องมาลูกทำหน้าเซ็งเพราะกลัวป๋าเอารถยนตร์มารับ ป๋ารีบบอกป๋ามารับกับจักรยานซาฟิรถึงยิ้มได้

เราแวะกินขนมกันข้างทางตามสัญญา

ติดไฟแดงนานเกิน จนมีเวลาถ่ายรูปเล่น

เช้าวันที่ 2 น้องฟาอิซร้องจะตามป๋าไปส่งซาฟิรด้วย เราเลยต้องพาน้องไปด้วย เพิ่มความระมัดระวังมากขึ้นเป็นเท่าตัว

รูปนี้เราให้ม่ามี้ช่วยถ่ายให้ก่อนออก

ตอนเย็นป๋าออกไปกับน้องได้ราวๆ 4 กิโลเมตร ฝนก็เทลงมา ต้องรีบหลบ น้องฟาอิซกับป๋าหลบเข้าไปในร้านก๋วยเตี๋ยว รอจนฝนหยุด โชคดีที่ตกไม่นาน

ลุงเจ้าของร้านเอายาคูลท์ให้น้องกิน

ปั่นมาถึงใกล้โรงเรียนซาฟิรรถผู้ปกครองแน่นหนาค่อยๆ แทรกตัวระหว่างรถติดเข้าไปในโรงเรียน ป๋าก็รีบชวนซาฟิรกลับบ้าน งดเล่นในสวน เพราะพื้นมันแฉะ เมฆฝนก็ตั้งเค้าอีกรอบ แต่พวกเรากลัวที่ไหน ระหว่างทางฝนมันตกเราก็หาที่หลบฝนเอา กว่าจะถึงบ้านหลบฝนไปสามรอบเราสามคนเปียกฝนกันเล็กน้อย

หลบฝนหน้าเซเว่น หม่ำหนมกัน

วันที่สามน้องฟาอิซยังคงไปส่งอาบังอีกวัน อาม๊ายังไม่กลับมาจากเวียดนาม เราผ่านค่ายมวยบัญชาเมฆเจอพี่บัวขาว ไม่ได้แวะถ่ายรูปแค่ทักทายกันเฉยๆ

เราสามคนบนเส้นทางหลัก

ขากลับจากส่งซาฟิรน้องหลับมาตลอดทางจนถึงบ้าน

พอถึงเวลาซาฟิรใกล้เลิกเรียน ฝนก็ตั้งเค้ามาอีกแล้ว ป๋าปั่นจักรยานพาน้องออกไปรับลูกด้วยความเร็ว ฝนปรอยๆ นิด ถึงโรงเรียนซาฟิรก็ยังไม่หยุด ตอนแรกก็คิดว่าจะรอให้ฝนหยุดปรอยๆ ก่อน แต่สี่โมงเราต้องกลับไปเอารถยนต์ไปรับอาม๊า ซาฟิรบอกให้รีบกลับเลยใส่เสื้อกันฝนก็ได้ วันนี้เราไม่ได้แวะเล่นที่ไหนเลย กลับถึงบ้านอาบน้ำแต่งตัวเปลี่ยนเอารถยนต์ไปรับอาม๊าต่อ

น้องฟาอิซร้องตามอีกเช่นเคย ป๋าไม่ขัดใจหรอก ป๋าชอบพาลูกๆ นั่งจักรยาน

กับอีกเช้าที่น้องฟาอิซร้องตามที่จะไปส่งซาฟิร จริงๆ แล้ววันนี้ม่ามี้จะต้องไปส่งน้องฟาอิซที่บ้านอาม๊าแต่น้องไม่ยอมจะไปกับเรา ป๋าเลยต้องให้ตามมาด้วยก่อนที่จะปั่นไปส่งน้องฟาอิซที่บ้านอาม๊าก่อนไปทำงาน

ระหว่างทางถนนแฉะนิดหน่อย เมื่อคืนฝนตก

น้องดีใจที่ได้มาส่งลูก

ขากลับน้องหลับปุ๋ยเลย หลับจนเกือบถึงบ้านอาม๊า

ตอนเย็นป๋าไปรับน้องฟาอิซก่อนแล้วมารับซาฟิรที่โรงเรียน เราแวะซื้อขนมและออกปั่นไปหาที่นั่งกินและเล่น ระหว่างทางก็มีเหตุฉุกเฉินให้ต้องรีบ ทำธุระเสร็จเราก็มองหาที่นั่งเล่นระหว่างทางกลับใหม่

นั่งรอลูกทำธุระ ป๋าต้องเอาทั้งเก้าอี้ลง

วันนี้ผลสอบเทอม 1 ของลูกออก ผลที่ได้ยอดเยี่ยมเกินความคาดหมาย มีสิ่งที่จะต้องปรับปรุงให้ดีขึ้นคือเรื่องเวลาไปโรงเรียนนิดหน่อย

ยอดเยี่ยมมาก

ผ่านไปอาทิตย์แรก น้องฟาอิซตามไปส่งครบทุกวันเลยทั้งขาไปและขากลับ อาทิตย์ถ้ดไปไม่รู้ว่าน้องยังจะตามอีกไหม เรามาคอยดูกันนะ

เริ่มอาทิตย์ที่สอง เช้าวันจันทร์แต่งตัวกันเรียบร้อยน้องคลานตุ๊บต้้บๆ ตามมาเกาะจักรยาน ซาฟิรบอกป๋าให้พาน้องไปด้วย น้องฟาอิซตามมาด้วยทุกเช้าก่อนป๋าไปส่งบ้านอาม๊า เย็นกลับจากโรงเรียนเราค่อยไปรับน้องกลับบ้าน

ขากลับเราจะใช้เส้นทางเล็กๆ กลับในบางวันที่ป๋าไม่ไปรับน้องฟาอิซก่อน เพื่อการเรียนรู้ และสันทนาการ

กระจกมองข้าง ติดไว้เพื่อดูลูกๆ และรถที่ตามมาด้านหลัง

กลับมานั่งที่เดิม เย็นวันนี้น้องไม่ได้ตาม

น้องตามไปส่งบังทุกเช้าเลย

เส้นทางแคบๆ ที่เราใช้เป็นห้องเรียนธรรมชาติ เส้นทางนี้เราไม่สามารถให้น้องฟาอิซติดตามมาได้ วันไหนที่น้องไม่ตามมาเราจะใช้เส้นทางนี้เป็นทางหลักในการเดินทางไปกลับระหว่างบ้านกับโรงเรียน

เส้นทางชำรุดเราต้องเดินเล็กน้อย

ป๋าต้องยกจักรยานข้าม ลูกต้องเดินเท้า

ทุกๆ เช้าคุณลุงกับป้าร้านข้าวแกงจะยิ้มทักทาย และเชิญชวนให้เราแวะพักหลบแดด ดื่มน้ำแก้กระหาย ก่อนไปโรงเรียนของลูก

น้ำใจของคุณลุงและป้าร้านข้าวแกงเล็กระหว่างทางที่หยิบยื่นให้พวกเรา

อาทิตย์หน้าอาทิตย์ที่ 3 เรามาดูกันว่าน้องจะตามเรากันอีกไหม

อาทิตย์ที่ 3 ป๋าไม่ค่อยจะสะดวกที่จะเขียนเรื่องราวได้ทุกวัน น้องยังคงตามไปช่วงเช้าเหมือนเดิม

ลูกบอกว่าลูกรักจักรยานคันนี้มาก

ตอนกลับบ้านบางวันถ้ามีเวลา ป๋าก็จะพาทุกคนไปเล่น playground ที่ The Crystal Park

เรื่องผาดโผนลูกชอบมาก

เข้าสู่สัปดาห์ที่ 4 หรืออาทิตย์ที่ 4 อาทิตย์นี้ม่ามี้ไม่อยู่ ต้องไปทำงานต่างจังหวัด ซาฟิรจะต้องเป็นพี่เลี้ยงป๋าในการดูแลน้องฟาอืซ เช้าวันแรกไม่ติดปัญหาอะไรเลย เพราะม่ามี้เดินทางช่วงสาย เช้าวันที่สองซาฟิรอยากนั่งหน้า บอกให้ป๋าเอาน้องฟาอิซไว้บ้าน ป๋าก็หัวเราะนั่งลงอธิบายซาฟิรว่า ไม่ได้หรอกน้องยังดูแลตัวเองไม่ได้ เราต้องออกจากบ้านพร้อมกัน ซาฟิรเองป๋าก็ให้อยู่บ้านคนเดียวไม่ได้เหมือนกันนะ ซาฟิรก็เข้าใจ ส่วนวันอื่นๆ ไม่มีปัญหาอะไร

แว่นใหม่ของลูก อันที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

ขากลับจากไปเที่ยวลอยกะทง เราแวะหาขนมกินก่อนกลับบ้าน

น้องดีใจทุกครั้งที่ได้ตามไปส่งลูก

โรงเรียนลูกมีซ้อมดุริยางค์กีฬาสี

กลับจากโรงเรียนแวะรับน้อง แล้วกลับบ้าน แวะกันไปเรื่อย เจอ batman น้องตกใจ

วันศุกร์เป็นวันกีฬาสี ป๋าไม่รู้ว่าซาฟิรแข่งกีฬากับเขาด้วย เพราะทางโรงเรียนไม่ได้แจ้งว่าอนุบาล 1 มีแข่งกีฬาด้วย ป๋าเลยไม่ได้อยู่เชียร์ลูก เสียดายจังเลย (ปีหน้าป๋าจะไม่พลาดอีก) ป๋ารู้ก็ตอนเย็นเลิกเรียนป๋าไปรับซาฟิร คุณครูจอยบอกซาฟิรได้รางวัลเหรียญทอง ป๋ายิ้มดีใจหน้าบานเลย

เหรียญทองแรกของลูก ทำเอาป๋าเซอร์ไพรส์และหน้าบานเป็นกระดงไปเลย

วิ่งรอบสวนสองรอบโชว์พลังให้ป๋าดู

ขากลับไปรับน้อง ลูกหลับตั้งแต่ออกนอกรั้วโรงเรียนได้ไม่ไกล จนถึงบ้านอาท๊า ระยะทางประมาณเกือบ 11 กิโลเมตร สงสัยจะเพลียมาก

อาทิตย์ที่ 5 จันทร์เช้า ดูเหมือนซาฟิรจะงอแงทุกจันทร์เลย เช้านี้ก็งอแงจนโดนป๋าดุและตี ข้ออ้างที่ซาฟิรชอบอ้าง จะให้ม่ามี้อาบน้ำ แต่งตัว แต่ซาฟิรไม่ยอมให้ทำ จนป๋าต้องจับอาบน้ำ ระหว่างทางเราก็ปรับความเข้าใจกัน ถึงโรงเรียนทันเวลา line up พอดี มีเวลาเดินจูงน้องหัดเดินอีกนิดหน่อย

จูงน้องหัดเดิน ความน่ารักของลูกมีเสมอยามที่ลูกมีสมาธิ

ช่วงนี้เราไม่ค่อยจะได้แวะถ่ายรูประหว่างทางสักเท่าไหร่ จะมีแต่รูปไปถึงโรงเรียนแล้ว ซาฟิรจูงน้องเดินทุกวันเลย ดีจังดูแล้วอบอุ่นดี

ลูกเป็นพี่เลี้ยงให้น้องหัดเดิน ด้วยการจูงมือน้อง

บางครั้งลูกก็เดินเร็วไปจนน้องเสียหลักล้ม ลูกก็ช่วยน้องให้ยืนขึ้นใหม่

อาทิตย์นี้เราประสบอุบัติเหตุจักรยานล้ม

• ซาฟิรเป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า คือคำถามแรก

ซาฟิรรีบตอบ ไม่เป็นไรครับป๋า มือแดงนิดหน่อย (เอามือค้ำตัวเองไม่ให้ถึงพื้น) ส่วนน้องอยู่ในวงแขนและตัวของป๋าไม่เป็นไรแค่ตกใจ น้ำหนักทั้งหมดทิ้งลงมาที่ป๋าคนเดียว ป๋าค่อยๆ กระเถิบตัวออกจากรถ และยกทั้งรถทั้งคนขึ้นพร้อมๆ กัน พร้อมกันนั้นมีผู้ปกครองหลาๅยคนวิ่งกรูมาช่วย ขอบคุณน้ำใจท่านๆ ทั้งหลายที่มีให้พวกเรา

จุดที่เราล้มมันเหมือนเนิน คือขอบฟตบาทของถนนสองเลนสำหรับสวนทางเข้าออก (เช้าจะเป็น one way) ที่เชื่อมต่อกับทางเล็กๆ ริมคลอง ทุกวันเราก็จะปั่นจากทางเล็กๆ ออกมาแล้วข้ามมันไปแล้วเลี้ยว วันนี้เราคงเลี้ยวเร็วเกินไป ล้อหลังไม่ทันพ้นเนินรถหยุดขาป๋าลงไม่ถึง เลยลงไปนอนกัน (เราออกตัวขณะรถบนถนนใหญ่หยุดให้เราออกทุกคัน)

ลูกยังคงหน้าตื่นอยู่ หลังจากที่เราลงไปนอนวัดพื้นกัน

ถึงที่หมายซาฟิรถามป๋าเป็นอะไรมากไหม ป๋าเจ็บหรือเปล่า (เสียงถามด้วยความเป็นห่วง)

นิดหน่อยลูก

แล้วเราก็หัวเราะกันไปตามประสาพ่อลูก เดินจูงมือกันไปส่ง วันนี้ซาฟิรเจอเพื่อนสาวเลยไม่อยู่คุยนาน

หยุดเขียนเล่าเรื่องไปสองอาทิตย์ น้องเกาะติดเราสองคนเป็นการถาวร ซาฟิรก็ดูแลน้องเป็นอย่างดี

บางช่วงบางตอนอาจจะหายไป เพราะช่วงหลัง (ปลายปี) อารมณ์เขียนเบาบางลง จิตใจห่อเหี่ยว เหงาๆ

วันสุดท้ายของปี 2559 คือวันที่ 23 ธันวาคม วันนี้ไม่มีเรียน มีกิจกรรมปีใหม่กับคริสต์มาสรวมกัน 

รอยยิ้มแสดงความดีใจหลังจากที่ได้รับของขวัญจากเพื่อนๆ ในห้อง 40 ชิ้นรวมของตัวเองที่นำไปแจกให้เพื่อนๆด้วย (เฉพาะห้องลูก เป็นการแจกของขวัญ แบ่งปัน) 

ตอนกลับเราหอบของพะลุงพะลังพากันไปจัดใส่กระเป๋าจักรยานแบบอัดแน่นกันเลย

โรงเรียนหยุดยาว 11 วัน ตั้งแต่ 24 ธันวาคม 2559 ถึง 3 มกราคม 2560

ถึงวันเปิดเรียนวันแรกของปี 2560 ป๋าคาดการณ์ว่าซาฟิรจะงอแงวันแรกไว้ ก็เป็นตามคาดแต่ครึ่งเดียว ซาฟิรงอแงกับม่ามี้ ไม่ยอมอาบน้ำไปโรงเรียน