B2S: ตำรวจใจดีปล่อยไฟเขียวให้

เช้าของวันที่ 1 มิถุนายน 2016 เราออกจากบ้านแดดเปรี้ยงไม่มีท่าทีว่าฝนจะตก ออกปั่นมาได้ 3.2 กิโลเมตรก็ติดไฟแดง ฝนปรอยๆ ก็จอดหยิบเสื้อกันฝนรีบใส่กันจนเสร็จ 

ฟ้าร้อง ฝนเทอย่างแรง มองหาที่จอดหลบฝนกันสิครับ ว่าแต่จะไปหลบที่ไหนดี ตืิไฟแดงถนนใหญ่ไม่มีที่หลบ ที่หลบฝนยังอีกไกลคงต้องลุยฝนไปก่อน

ระหว่างตอนที่กำลังใส่เสื้อกันฝน เห็นไฟเขียวเปิดประมาณ 15 วินาทีแล้วก็แดง (คาดเดาเอา) พอใส่เสร็จ ไฟเขียวก็เปิดอีกครั้ง ปั่นออกตัวมาพ้นแยกก็ไฟแดงทันที 

(มารู้ทีหลังว่าลุงตำรวจตั้งใจให้เราออกตัวเพื่อหลบฝน) ถึงป้อมตำรวจลุงตำรวจก็ออกมาโบกให้เราสองคนหลบฝนกันก่อน

"หลบครับหลบฝนก่อน" เสียงของลุงตำรวจ 

ฝนเม็ดใหญ่เทลงมาอย่างแรง จริงแล้วก็ไปต่อได้เพราะใส่เสื้อกันฝนแล้ว แต่เราเลือกที่หลบ 

พอใส่เสื้อกันฝนเรียบร้อย เสียงเร่งตามมา "ป๋าไปเลย ป๋าไปเลย ไฟเขียวแล้ว"

เห็นตำรวจใกล้ๆ เกร็ง

นั่งห่างๆ ไม่กล้าเข้าใกล้

เอาไงดีหว่า ตำรวจเต็มไปหมด

มีแท็กซี่ชนแล้วหนีผ่านมาทางนี้ ซาฟิรเลยได้ดูว่าลุงตำรวจจะจัดการยังไง ลุงยืมเสื้อฝนซาฟิรไปจัดการแท็กซี่สะด้วย

เริ่มกังวลคิดถึงโรงเรียนแล้ว และกลัวสายจะเสียคะแนนจิตพิสัย ติดฝนมา 20 นาทีแล้ว

คอยเร่งให้ป๋าไปโรงเรียนได้แล้ว

"เดี๋ยวหนูไม่ทัน line up" เสียงของซาฟิรา

"ไม่เป็นไรลูกสายสักวัน เรามีเหตุผล เพื่อสุขภาพและความปลอดภัย" ป๋าพยายามปลอบใจ

พอฝนเบาลงเราก็ออกปั่นทันที วันนี้เราถึงโรงเรียนสาย 08:40 น. เพื่อนๆ กำลังออกกำลังกายกันอยู่ที่หน้าห้องเรียน เช็ดหน้าเช็ดตา และแขนขาที่เปียกปอน จัดชุดนักเรียนให้เข้าที่ทาง พร้อมที่จะไปออกกำลังกายพร้อมกับเพื่อนๆ สะพายกระเป๋าเอง รีบเดินเร็วเข้าไปหาเพื่อนๆ และคุณครู

ขอบคุณลุงตำรวจ แยกไฟแดงใกล้โรงเรียนเลิศหล้า (จำชื่อแยกไม่ได้)